Cisko woont sinds half januari bij de familie Vos in Bergen op Zoom.
Voor Corrie Vos is daarmee een tweede leven begonnen. Haar hele leven heeft ze
al epilepsie, de ziekte die gekenmerkt wordt door aanvallen waarbij de patiënt
het bewustzijn verliest en verkrampt op de grond ligt.
Ruim tien jaar geleden werd de epilepsie zo erg dat Corrie Vos niet meer
alleen van huis kon. Zeker één keer per week kreeg ze een zware aanval. "Als
ik weg wilde, moest ik altijd vragen of mijn man, één van de kinderen of de
hulp met me meeging." Ze werd er depressief van. "Ik voelde me een slechte
moeder en een slechte echtgenote, omdat ik altijd hulp moest vragen." Door het
plotselinge opzetten van de epilepsieaanvallen, gebeurde het nogal eens dat
Corrie hard op de grond viel. "Ik heb al heel wat hersenschuddingen en gaten
in mijn hoofd gehad." Haar neuroloog wilde graag dat ze een helm ging dragen
in huis. "Ik heb heel wat voor mijn ziekte over, maar dát doe ik echt niet."
Via via hoorde Corrie over de seizure hulphonden, die opgeleid werden door de
Stichting Hulphond uit Herpen. "Ik heb gebeld. Ze kwamen praten. Ik kwam in
aanmerking."
Half januari nam Cisko zijn intrek. "Mensen van de stichting zijn eerst komen
kijken of het klikt tussen hem en mij. We zijn allebei gevoelig, dus het ging
meteen goed tussen ons."
Inmiddels kan Corrie Cisko niet meer missen. "Dankzij Cisko heb ik nu een veel
fijner leven. Ik kan weer alleen de deur uit! Door het wandelen met Cisko ben
ik al twaalf kilo afgevallen."
Het belangrijkste is de hulp die Cisko biedt als Corrie Vos getroffen wordt
door een epilepsieaanval. " Hij gaat tegen me aan liggen zodat ik op mijn
plaats blijf. Op die manier stelt hij me gerust. Als ik wakker word, ben ik
altijd heel angstig. Cisko likt me dan een keer, en blijft bij me liggen tot
ik tegen hem begin te praten. Dan weet hij dat het weer goed is."
Er zijn nog dingen die Cisko moet leren. Op commando van Corrie oefent hij het
indrukken van een rode alarmknop. Die ligt nu nog op de grond in de huiskamer.
"Als Cisko het onder de knie heeft, komt de knop tegen de muur. Dan wordt ie
aangesloten op de telefoon. Mijn man wordt dan gewaarschuwd. Die belt
vervolgens één van de buren, die snel komen kijken of ik een arts nodig heb. "
Ook buiten schiet Cisko te hulp als Corrie een aanval krijgt. " Dat is één
keer gebeurd. Cisko blaft dan om de aandacht van omstanders te trekken.
Vervolgens komt hij helemaal tegen me aanliggen, weer om me gerust te
stellen."
Het fijnst vindt Corrie het dat Cisko haar aanvallen aan voelt komen. "De
neuroloog snapt niet hoe het kan, maar het is echt zo. Cisko voelt als het
misgaat. Hij gaat dan tegenover me zitten en kijkt me heel strak aan. Als ik
op wil staan, drukt hij me terug in mijn stoel. Daarmee voorkomt hij dat ik
hard val."
Cisko had tot nu toe iedere keer gelijk. "Ik voel niets als hij me strak aan
komt kijken. Even daarna komt de aanval echt."
Corrie is hartstikke blij met Cisko. " Ik zou 'm niet meer willen missen, hij
is een enorme verrijking van mijn leven. "
Zoveel ze kan, beloont Corrie Cisko. "Zelfs als we wandelen en hij ziet een
kat, loopt hij rustig met me mee. Tot ik zeg dat hij mag gaan. Dan stuift hij
er achteraan om te stoeien. Tja, het blijft een hond hè! "
Stichting Hulphond Nederland leidt hulphonden op voor mensen met een
motorische of auditieve handicap. De opleiding van een hulphond kost ongeveer
26.000 euro.
De totale kosten van Hulphond Nederland worden voor ongeveer tweederde (1,7
miljoen euro) betaald uit door de stichting geworven fondsen en voor de rest
(0,8 miljoen euro) door zorgverzekeraars.
Een hulphond kan zes a acht jaar werk verrichten voor een gehandicapte.
De stichting zit sinds vijftien jaar in Herpen.
Overgenomen uit het Brabants Dagblad