Enorm geschrokken!!!

Zaterdag 8 oktober 2005, een doodgewone zaterdag.
Toen ik beneden kwam waren de hondjes al uit geweest, dit doet mijn man in het weekend. Ze hadden ook al gegeten en gedronken en lagen al weer lekker te slapen.

Ik zie in de kamer een klein wit plasje liggen, vreemd, geen plek om melk te morsen dacht ik nog.
Bij nader onderzoek blijkt het geen melk maar pus te zijn! Jeetje wie van de twee heeft een dusdanige ontsteking die is open gesprongen. Ik kon het zo gauw niet bedenken, geen van beiden had deze week een wond op gelopen.
Misthy was wel loops maar nog nooit problemen mee gehad. Toch even controleren, tot mijn grote schrik zie ik de pus zo uit de vulva sijpelen.
Direct de thermometer erbij genomen, gelukkig geen koorts dus denk ik nog dat het wel zal meevallen.
Toch de dierenarts maar bellen het is wel weekend maar voor alle zekerheid. Gelukkig heeft onze eigen dierenarts dienst, ik moet wel een gsm nummer noteren en dat gaat zo snel dat ik het de eerste keer niet kan opschrijven, och ja ik wacht het nog wel even af dacht ik.

Misthy gaf geen pijn aan, ze had ook geen koorts en een normale eetlust, dus dacht ik nog ik wacht wel tot maandag, ik stoor ook niet graag in het weekend.
Maar het zat me toch niet helemaal lekker en tussen de middag nog eens gekeken, nee dit is toch niet goed hoor, de pus blijft maar stromen. Dus toch maar gebeld met het idee dat ik dan nog om een antibioticakuur kan gaan.

Ik kreeg dus mijn dierenarts aan de lijn, ik alles uitgelegd en dat was voor hem voldoende om te constateren dat dit een duidelijke baarmoederontsteking moest zijn, dat had ik er inmiddels zelf ook wel al van gemaakt.
Op mijn vraag wat ik moest doen, kwam een onverwacht antwoord, zo snel mogelijk opereren, (ik denk nog dat zal dan maandag zijn) maar nee zijn advies was de zelfde middag nog!!!! Antibiotica helpt in dit geval niet of nauwelijks toch zeker als een teefje al op leeftijd is.
Jeetje, zo snel? We hadden die avond juist een reünie met oudklasgenootjes, dat kwam wel heel rot uit, nou als het niet kon dan wou hij uiterlijk zondagmorgen opereren maar liefst deed hij het deze middag al.
Wat ik dus niet wist en ook nooit had gehoord, de baarmoeder kan open springen en dan is het leed niet te overzien, het kan n.l. de dood tot gevolg hebben.
Ja dan is de keuze niet zo moeilijk natuurlijk en gelukkig hebben we hele lieve kinderen die stelde voor om 's avonds te komen thuiswachten.

We hebben tussen de middag besloten om Misthy de zelfde middag nog te laten opereren.
Ik dus Peter gebeld om af te spreken hoe laat, om twee uur mocht ik haar brengen. Nog even uitlaten en dan vertrekken. Toen we aankwamen was Misthy helemaal blij, ze komt heel graag bij Peter, krijgt ze altijd lekkere brokjes. Nog even op de tafel voor alle zekerheid maar er was geen twijfel mogelijk, al stond Peter er wel van te kijken dat ze zo vrolijk en levendig was, dat beeld past dus helemaal niet bij een baarmoederontsteking, normaal zijn ze er doodziek van, Misthy dus niet! Ze kreeg een injectie in haar bil (waar normaal elke hond toch zeker wel even piept, Misthy niet) voor de verdoving, het duurde wel even voor ze suf werd.
Ik ben bij haar gebleven tot ze helemaal in slaap was, We hadden afgesproken dat Peter haar na de ingreep thuis zou brengen, anders moest Misthy daar alleen in de praktijk in een bench wakker worden, dat vond ik maar niks en heb ze dan liever thuis.

Om 4 uur was Misthy weer thuis, nog helemaal suf van de narcose. De operatie was goed verlopen en gelukkig dat ze de zelfde middag nog geholpen was want het was een enorme ontsteking die op barsten stond. Ik moet er niet goed aan denken dat ik gewacht zou hebben tot de volgende morgen, de kans was groot dat het dan te laat was geweest.

Een paar dagen ervoor was er 's nachts in huis geplast, dit kwam wel vaker voor als een van beiden loops was. Ook met het wandelen was Misthy een paar dagen erg traag geweest maar ook dat had voor mij wel een verklaring, Misthy heeft n.l. erg zware HD dus dacht ik dat dit weer opspeelde.
Dit waren voor mij geen directe aanwijzingen dat er iets mis was. Ja achteraf zeg ik, dit had er natuurlijk al mee te maken maar omdat ze verder gewoon kwiek en levenslustig, normaal haar brokjes op at, had ik nog geen moment gedacht dat er iets mis was, de drinkbakken waren sneller leeg maar ook daar geen erg in gehad, het was steeds prachtig weer dus iets meer dorst dan anders vond ik ook niet abnormaal.

Misschien is mijn verhaal voor sommigen een voorbeeld om op te letten als je een loops teefje hebt op oudere leeftijd. Het was voor mij ook geheel nieuw, ik heb al 30 jaar honden en altijd al teefjes gehad die niet gesteriliseerd waren en nog nooit had ik dit mee gemaakt!
Misthy is een heel hard hondje, heeft nog nooit maar echt nog nooit gepiept als ze pijn had, als pup kwam ik daar al achter. Normaal als je een pup een keer in het nekvel knijpt piepen ze al nou Misthy dus mooi niet hoor! Deze keer had wel fataal kunnen zijn dat ze zo hard is.

We zijn nu 6 dagen verder en Misthy is al lekker opgeknapt hoor, we zijn deze middag naar het bos geweest en hebben daar heerlijk gewandeld!!!

13 oktober 2005
Rita